Maandag 15/03

Al de 6^e stageweek in het Kawolo Hospital te Lugazi in Uganda. Niet te geloven hoe snel het gaat!

Als we aankomen in het ziekenhuis zijn er net 3 vrouwen vlak achter elkaar bevallen, de nachtzuster heeft dus afgezien. Ze is bezig met een vrouw te hechten en bij de twee andere vrouwen moet de placenta nog geboren worden. Ook moeten alle baby's nog verzorgd worden. We springen snel onze kleren in en gaan helpen. Ann en Eva beginnen met de twee vrouwen bij wie de placenta nog moet komen. Siska begint het kleintje te verzorgen van de dame die gehecht wordt het is duidelijk geen pretje voor deze vrouw! Geen wonder dat sommige vrouwen hier niet gehecht willen worden, als je eenmaal het gebrul van deze vrouw hebt gehoord dan krijg je wel schrik!

Even later zijn alle placenta's geboren, alle vrouwen verloskundig nagekeken en de baby's verzorgd en aangekleed/ingewikkeld in doeken. Daarna hebben we de nachtzuster nog even geholpen met de administratie.

Aangezien we deze week onze evaluatiepapieren moeten laten invullen besloten we deze al maar klaar te schrijven, zodat we deze op een rustigere moment met hen kunnen doornemen en afgeven.

Daarna zijn we gaan lunchen.

Na de middag was er nog een dame binnen om te bevallen en Siska heeft deze bevalling uitgevoerd. Weer een gezond Ugandeesje erbij. Nadien moest ze wel hechten, maar dit ging ook weer wat vlotter bij haar.

Daarna teruggekeerd naar Mukono waar we gezellig zonder stroom hebben gegeten (sarcasme!).

Dinsdag 16/03

Toen we vandaag aankwamen op dienst was er een vrouw in arbeid. Joepi, dachten we direct. Blijkbaar was ze volledig ontsloten, maar zat het hoofdje nog hoog. We wisten eigenlijk niets van deze vrouw, dus we vroegen wat meer informatie. De vroedvrouw vertelde ons dat dit de tweede zwangerschap was en dat de vrouw tijdens haar eerste zwangerschap malaria had opgelopen, hierdoor was dit kindje gestorven. Ann vroeg even (voor de zekerheid) 'the baby's heartrate is oké?' waarop de vroedvrouw vertelde dat ze deze niet hadden gevonden.

Nu moet je weten dat deze vrouw perfect Engels kon en dit nog niet wist. We besloten zelf ook nog even te zoeken voor harttonen, maar vonden ze ook niet. Toen de vrouw ons vroeg of we harttonen vonden hebben we haar gezegd dat dit niet het geval is. (Nu ik dit typ, besef ik dat in België normaal de arts deze diagnose geeft en nooit de vroedvrouw. Hier komt de arts niet eens binnen in de verloskamer tenzij bij de voorbereiding van een keizersnede)

We slikten dus even en bereiden ons maar voor op een doodgeboorte (voor zover dit mogelijk is natuurlijk). Eva zou de bevalling doen en Ann assisteerde. Even later moest Eva de vrouw sonderen omdat de volle blaas de indaling van het hoofdje van de baby verhinderde. Hierna kon er stilaan begonnen worden met persen. De vrouw duwde echter niet zo efficiënt en het duurde dus wel even. Eva voelde steeds een dikke, harde, scherpe rand bij het onderzoeken en vreesde dat ze een episiotomie zou moeten plaatsen. De sister voelde ook eens en zei dat de vrouw 'wide enough' was. Oké dan. Enkele sindika's later was er al het begin van een scheur (zo een die recht naar beneden loopt, joepi...). Eva probeerde zo goed mogelijk te steunen om het verergeren van de beginnende scheur te voorkomen. Het was ook een groot hoofd, want Eva moest heel hard duwen om het hoofdje geboren te laten worden. Toen het hoofd geboren was, bleek de navelstreng 2x om het nekje te zitten. De vroedvrouw schoot Eva even ter hulp om deze snel door te knippen. Hierna was de baby al snel geboren.

We zagen direct dat dit kindje dood was. Het was al een beetje aan het macereren (= ontbinden). Het had al enkele plekjes op haar lichaampje waar de opperhuid weg was. Dit is een teken dat het kindje al eventjes gestorven was. Siska nam het kindje mee om de navelstreng af te binden en het te wegen en in doeken in te wikkelen. De placenta zat nog vast in de baarmoeder, dus daar moesten we even op wachten.

De vrouw en haar familie waren heel hard aan het wenen. En ook bij ons zat het best wel hoog, maar we wilden ons sterk houden.

Natuurlijk gebeurde er dan iets onverwacht. Wanneer Eva de kocher die aan het stuk navelstreng met placenta zit vastneemt, schiet deze een stukje los. Ze krijgt een hele spet bloed in haar gezicht. Ann helpt haar vlug even om haar gezicht af te vegen, gelukkig was haar mond toe en heeft ze geen wondjes in haar gezicht (we weten de HIV-status van deze vrouw niet). Hoewel het Eva duidelijk erg hoog zit, slikt ze eens en draait ze zich om naar de vrouw om de placenta geboren te laten worden. Zodra deze eruit is en Ann het groen licht voor de baarmoeder heeft gegeven zondert ze zich even af. Pfft, wat een rotbegin voor de dag! We hebben er allemaal last van, want even laten staan we allemaal even bij te komen in het aangrenzend lokaaltje. Jah, we moeten toch even op adem komen, ditmaal is het precies zwaarder dan bij de vorige doodgeboorte. Is dit misschien omdat we nu echt een bevalling hebben meegemaakt? Wie weet, we weten wel dat we hier toch echt nog niet aan gewoon zijn en dit ook niet snel zullen worden.

Op deze moment mag deze dag al gedaan zijn voor ons, 't hoeft vandaag echt niet meer.

Wat later gaat Eva op zoek naar een van de sisters om onze evaluatiepapieren eens uit te leggen en af te geven. Er is echter een vrouw in het onderzoekslokaal met 8cm ontsluiting en het is een tweede zwangerschap. Dat kan wel eens snel gaan. Ik roep Siska en Ann erbij. Siska zal de bevalling doen en Ann zal assisteren. Een vlotte bevalling van een mooi baby jongentje volgt. Wat een schatje vol levenslust. Zijn grootmoeder doet een vreugdedansje in de verloskamer. Wat grappig!

Maar wat een tegenstelling met deze ochtend...

Het ene leventje krijgt geen kans en het andere begint vol vreugde..

Daarna gaan we maar lunchen.

Als we terugkomen ligt er een nieuwe dame in de delivery room. Ze spreekt geen Engels of Luganda (het plaatselijke taaltje), maar enkel Swahili (wat we oorspronkelijk dachten dat ze hier spraken). Het is haar derde zwangerschap en ze heeft 5 à 6 cm ontsluiting. Kan goed gaan, dus Ann kan nog eens een bevalling doen. Joepi!!

Ondertussen hebben we ook onze evaluatiefiches afgegeven aan Sister Harriet die begint te pennen. Spannend!

Bij Ann gaat het ondertussen niet zo goed vooruit. De vrouw begint al mee te persen, terwijl ze nog geen volledige ontsluiting heeft. Zowel Ann als de vroedvrouwen proberen haar uit te leggen dat dit echt niet goed is en dat alles zo langer gaat duren. Maar nee hoor, dit heeft geen effect! Gevolg: de baarmoederhals wordt oedemateus (zwelt op) door dit te vroeg persen. Hierdoor zal het nog langer duren eer deze vrouw volledig ontsloten is en mag beginnen persen. We vermoeden dat het hier gaat om een achterste plaatsing en dat de vrouw hierdoor zo vroeg persdrang heeft. Dit gaat dus nog lang duren.

Onze werkdag is er ondertussen al even op en we besluiten dan maar om terug naar Mukono te gaan. Daar kunnen we weer gezellig koken in het donker. Weer geen stroom... Vroeg slapen dan maar.

Woensdag 17/03

Heel rustig op dienst... Vervelend.

Op tijd naar huis gegaan.

Donderdag 18/03

Onze laatste dag op deze dienst, want volgende week gaan we waarschijnlijk in het Mengo hospital in Kampala beginnen. Hier zijn er echt te weinig bevallingen voor ons allemaal en we zitten veel te veel met onze vingers te draaien.

Ook nu is het weer heel rustig.

Maar ja, na een leuke evaluatie, allemaal goeie punten gehad ;) hebben we dan een beetje afscheid genomen van de dienst en beloofd dat we voor we terug naar huis gaan nog eens zullen langskomen. Daarna zijn we weer naar huis vertrokken.

Weekend 19 - 20 - 21/03

Vrijdag hebben we de ouders van Siska gedag gezwaaid. Zij zijn terug naar België vertrokken.

's Avond zijn Sophie en Lore, onze klasgenootjes die stage lopen in het Mulago Hospital in Kampala, bij ons in Besaniya komen slapen. Want morgen gaan we raften!!

Zaterdag een heel leuke dag gehad met het raften en ook s' avonds was het heel leuk. We zijn met z'n allen aan de Nijl, wat een supermooie omgeving!! (foto's volgen nog)

En lekker gegeten natuurlijk!

Zondag nog even in Jinja rondgelopen bij de Crafts.. we moeten toch zien dat we alle leuke souvenirtjes vinden voor die aan het thuisfront... Daarna naar Besaniya teruggekeerd.