Maandag 01/03

Direct een goede start van onze, jaja, 4^e werkweek! Toen we aankwamen op dienst lagen er 2 vrouwen in arbeid, allebei op 8 cm en allebei een eerste kind. Siska en Eva besluiten er volledig voor te gaan. We masseren de vrouwen tot hun ruggen knalrood zien, zo content zijn we met deze actie!

Nadat de vliezen, van de dame die Eva volgt, met een luide knap gebroken zijn en we een kleine zondvloed hebben gehad, schiet deze dame goed in gang. We laten haar even meeduwen, Sindika, Sindika (wat duwen, persen betekent in het Luganda). Eva ziet dat de vrouw een episiotomie (een knip) nodig zal hebben . Ze slikt even, brr, die eerste keer in Uganda, maar ze neemt de schaar vast en zet zich klaar. Pfft, wat een zaagwerk! Botte scharen zijn hier dus normaal. Gelukkig is een kleine knip voldoende en wordt het kindje hierna vlot geboren. Een jongentje met een zeer gezond keelgeluid.

Daarna kwam nog het 'leuke' deel: het hechten. Eva had dit al wel eenmaal gedaan hier, maar toch is dit nog spannend. Gelukkig helpt Sister Sara haar op goede weg.

Terwijl Eva nog volop aan het hechten is, is de vrouw van Siska ook klaar om te persen. Ann assisteert Siska bij deze bevalling. Sister Sara gaat wat helpen bij Ann en Siska, terwijl Eva de laatste hand legt aan haar hechtwerk. Een beetje later komt ze dan, toch wel opgelucht, zeggen dat ze klaar is.

Bij Siska en Ann was er ondertussen vordering gekomen, het hoofdje was er bijna. Maar dan.. pfft.. het hoofdje wordt geboren en Ann en Siska zien het Turtle Sign. Dit is het terugtrekken van het hoofdje in de vagina, een teken van schouderdystocie. Dit is een complicatie waarbij het bovenste schoudertje achter het schaambeen blijf haken en de baby dus niet geboren kan worden. Gelukkig hebben we goed opgelet in de lessen ;p. Ann en Siska zorgen er direct voor dat de benen van de vrouw in hyperflexie worden gebracht, om zo een zo ruim mogelijk bekken te creëren zodat het onderste schoudertje wat dieper in het bekken dan komen en de bovenste schouder zo onder het schaambeen uit kan. Ann doet ook suprapubische druk (druk die wordt uitgeoefend vlak boven het schaambeen om zo het schoudertje onder het schaambeen door te duwen), maar sister Sarah zegt dat ze dit niet mag doen. De schoudertjes wilden nog steeds niet komen en Ann zag dat het handje bij het nekje zat. Ze besloot om Siska te helpen en mee het hoofdje naar beneden te begeleiden. Toen het voorste schoudertje kwam na veel gesleur, kreeg Ann haar vingers onder het okseltje en zo hadden we met twee wat meer grip en kwam het kleintje er eindelijk uit! Het meisje had een enorme teut op haar hoofdje, wat het gevolg was van een kleine bekkendoorgang. Gelukkig dat dit kindje maar 2,900 kg woog, anders had het er niet doorgeraakt! Toen we achteraf met sister Sarah het verloop van de bevalling en onze acties overliepen, begreep ze wat de bedoeling was van de suprapubische druk. Ze had hier nog nooit van gehoord en was blij dat ze nu van ons iets bijgeleerd had.

Hierna gaan we tevreden lunchen, en ja hoor, net op tijd binnen voor de stortregen.

In de namiddag bleef het rustig.

Dinsdag 02/03

Vandaag toegekomen en te horen gekregen dat alle bevallingen net gebeurd waren. Jammer!

In de loop van de voormiddag komt er een dame binnen, dit is haar 5^e zwangerschap. Ze had blijkbaar slechte contracties, maar was al volledig ontsloten. Raar vonden we dat. Er wordt een infuus gestart en oxytocine gegeven. Siska zal deze dame verder volgen.

Even hierna komt er een hijgende en puffende dame binnen. Joepi, denkt Eva, een spoedbevalling voor mij? Ze onderzoekt de vrouw en deze heeft 9cm ontsluiting. Nog even op de zij liggen dan.

Maar nee, de vrouw ligt nauwelijks op de zij of ze begint te persen. Oké, we starten eraan. Maar niet zo vlot als gedacht hoor! Ze grijpt zich vast aan de spijlen van het bed en trek zich heel de tijd omhoog, tilt haar poep van de tafel en nijpt haar benen toe. Jah, zo gaat dat hier niet werken hé! Eva kan niet eens een deftige damsteun doen. Eva maakt zichzelf even boos en Ann gooit haar gewicht in de strijd om de benen van de dame open te krijgen/houden. Maar eind goed, al goed. Even later is er een gezonde baby-meid geboren!

Eva besluit de administratie van haar bevalling al te doen terwijl Ann zich klaarzet om Siska te assisteren bij haar bevalling. Deze gaat absoluut niet vlotjes! De vrouw duwt totaal verkeerd. Voor een 5^e bevalling zou je toch wel anders verwachten! Dus ook hier benen toe, poep van tafel, ... alles behalve wat het zou moeten zijn. Siska moet superhard steunen om te proberen het hoofdje geboren te laten worden. Maar wat een groot hoofd komt hier kijken, amaai! Als het hoofdje uiteindelijk geboren is, voelt Siska de navelstreng zitten en haalt hem over het hoofdje. Ook nu willen de schoudertjes niet komen! De vrouw blijft persen, ook al heeft ze geen contractie, dit leidt tot onefficiënt duwen en uitputting! De vroedvrouw zegt dat ze mag blijven persen terwijl wij maar zeggen dat ze moet stoppen wanneer de contractie voorbij is! Kwestie van goede communicatie dus!! We gooiden weer al ons gewicht in de schaal: benen in hyperflexie, suprapubische druk, Eva moest van de vroedvrouw zelfs fundusdruk geven?! Ann en twee andere vroedvrouwen hebben ook aan het kindje getrokken en na een paar minuten (die aanvoelden als een eeuwigheid) kwam een levensloos kindje tevoorschijn. Ann en Eva kijken direct voor aspiratie, maar het aspiratiesysteem is verdwenen!! Ga naar het OKa, zeggen de sisters! Verdorie! Dus Ann en Eva lopen met die pruts snel naar het Oka, da's trouwens 2 wards verder. Maar gelukkig, even aspireren en stimuleren later doet ons kleintje het veel beter. Oef!

Lunch hadden we wel verdiend!

Na de lunch zat er een vrouw in de wacht die duidelijk in arbeid was. Zij had reeds 2x een keizersnede gehad en moest dus een keizersnede krijgen. Hiervoor waren ze aan het wachten op een dokter, in african style. (dat kan dus nog wel even duren) Deze vrouw had precies wel wat last, dus Eva besloot zich bij haar te zetten, voor het geval dat. En ja hoor, het geval dat kwam eraan. Ze begon duidelijk te persen. Eva riep snel Siska om iemand van de sisters te halen en Ann trok snel steriele handschoenen aan. Ann onderzocht de vrouw en voelde direct een hoofdje. Een keizersnede zou dit niet meer worden. Snel instrumenten halen en Ann deed een vlekkeloze bevalling. Babytje moest even gestimuleerd worden, maar deed het al snel goed. Yihaa!

Hierna werden we nog eens geconfronteerd met het gebrek aan kennis over schouderdystocie. Volgens de sisters moesten Ann en Siska gewoon hebben gewacht op de schoudertjes, deze zouden wel vanzelf zijn gekomen. We hebben ons dan even verdedigd en nog eens goed uit proberen te leggen wat schouderdystocie is en hoe je het herkent. Best wel vervelend, wetende dat we echt mooi het management hebben gevolg dat we op school hebben geleerd. Maar ja.

Op de terugweg zijn we in Mukono even langs de stoffenmarkt gepasseerd. Een paar souvenirtjes gekocht. De mensen thuis mogen we natuurlijk niet teleurstellen hé ;).

Woensdag 03/03

Joepi! Toegekomen en er was een vrouw in arbeid! Zo hebben we het graag! Siska ging eens navragen hoe ver ze was. Het bleek een 6^e zwangerschap te zijn en een tweelingzwangerschap (jeej!!). Ze had 8 cm ontsluiting.

Siska en Eva maakten zich klaar om ieders een kindje op te vangen. Siska zou het eerste kindje doen (een hoofdligging) en Eva het tweede kindje, wat vermoedelijk een stuitligging was. Spannend!

Terwijl Siska zich al klaarmaakte, begon Eva de vrouw te masseren.

En even later konden ze er ook echt aan beginnen. Ann deed weer fantastisch werk als lieftallige assistente en Siska zorgde voor een vlotte bevalling van het eerste kindje. Een gezond zoontje dat direct de eerste zorgen kreeg van Siska, terwijl Eva zich klaarzette voor het tweede kindje. Dit bleek echter toch een hoofdligging te zijn. Ook dit kindje kwam zeer vlot ter wereld, een meisje dat de eerste zorgen kreeg van Ann. Eva liet de placenta nog afkomen. Dit was een speciale placenta, het was niet één placenta die de twee baby's had gevoed. Maar twee aparte placenta's die aan elkaar waren gegroeid. Je kon echt mooi een scheidingslijn tussen de twee placenta's zien en twee aparte vruchtzakken onderscheiden. Leuk om te zien.

Hierna hebben we nog een hele fotoshoot gedaan met 'onze' tweeling.

Na de middag waren er twee vrouwen in the early stage of labour en dat zou nog wel even duren, dus we dachten nog even naar onze tweeling te gaan kijken. Maar toen we buiten de verloskamer stapten, schrokken we ons een bult! Een hele buslading deftig geklede Ugandezen met fotograaf stonden voor onze neus! Dit waren mensen van de StanBic Banc en zij kwamen bedden en voorraden doneren aan het ziekenhuis. Wij dachten uit het beeld te verdwijnen, maar niets was minder waar! Wij als muzungu's moesten mee op de foto met hen! Ineens ging de aandacht van de StanBic mensen naar ons en dokter legde heel trots uit dat wij 'zijn' muzungu's waren die bij hen stage deden. Flits, flits, flits van het fototoestel. Man, man, daar hadden we niet op gerekend!

Ze vroegen hoeveel bevallingen we die dag al hadden gedaan. Toen we het vertelden van de tweeling, klonk er direct een koor van 'Well done!!' op.

Even later moesten we ook mee op de foto met de twee nieuwe verlosbedden. Zo van die zoals we thuis ook hebben, allé ja, gelijkaardig toch, 't idee is hetzelfde. Er waren beensteunen aan (die hier niet gebruikt zullen worden, ze hangen ook superhoog en kunnen niet lager gemaakt worden) en het achterste deel van het bed kan weggerold worden, er zitten wieltjes onder die anders met remmetjes vaststaan. En onder het voorste deel van het bed hangt een placentakom. Mooie dingen dus. Wij aan het uitpakken geslagen. Het was precies Kerstmis!

Dus met een tevreden gevoel naar Mukono teruggekeerd!

Donderdag 04/03

Vandaag een heel rustige dag gehad. En regen. En geen stroom. Alles bij elkaar dus...

We zien wel het einde van de literatuurstudie naderen, joepi!!

Weekend 05 - 06 - 07/03

Vrijdag heel mooi weer gehad! Even aan de literatuurstudie gewerkt, even in de zon gelegen en dan ons klaarmaken om naar Kampala te gaan. We hebben afgesproken met Sophie en Lore, onze medestudenten in Kampala.

We hebben we iets langer over de heenreis gedaan als verwacht. Er was namelijk een ongeluk gebeurd vlak buiten Mukono en de weg was helemaal versperd daardoor. Oké, dan maar een eind wandelen. Een eindje verder komen we, gelukkig, een vader en dochter tegen die ons op sleeptouw nemen. Ze zorgen ervoor dat we heel goedkoop een boda kunnen nemen tot vlak na het ongeluk. Hierna zorgen ze ook nog voor een goedkope busrit naar Kampala en brengt de vader ons ook nog tot aan het General Police Station, waar Lore en Sophie ons opwachten. Superlief van die man dus!

Het was een blij weerzien met onze land- en studiegenoten! Samen zijn we dan naar de Craft Market geweest, waar je allerlei leuke Afrikaanse dingetjes kan kopen. We hebben allemaal een leuke tas gekocht met afrikaanse prints en oorbellen met hopen en kettingen ... ja ja het was echt een meisjesdagje uit. ;) Hier komen we nog wel eens terug!

Daarna zijn we naar Garden City gegaan, een grote supermarkt in Kampala waar we inkopen zullen doen en eten. Amaai, da's echt een supermarkt op Europese maat hoor! Alle bijna toch hé ;) . Daar hebben we dan ook allemaal pizza gegeten bij de pizza hot (niet pizza hut). Daarna is Siska opgehaald door Mattias, de Ugandees die haar ouders gaat rondvoeren, want die komen aan vandaag samen met de zus van Siska en haar vriend. Ann en Eva zijn dan richting Mukono vertrokken. Al babbelend ging de rit snel voorbij, met de boda dan naar boven en ons bedje in. Een geslaagd dagje!

Zaterdag zouden Ann en Eva samen met enkele mensen van Besaniya gaan raften op de Nijl. Maar natuurlijk begint het in het midden van de nacht keihard te regen. Na even overleggen met de organisatie en onder elkaar besloten we het er dan toch op te wagen. En ja hoor, een fantastisch dagje volgde! Prachtige natuur, voldoende actie en zon (en ook een knappe raftinginstructeur), tja 't leven kan toch mooi zijn!

's Avond zou Ann samen met Stephanie en Sophie blijven slapen aan de Nijl en Eva zou samen met Sylvie terug gaan naar Mukono. Eva en Sylvie hebben ook nog even rondgelopen in Jinja, waar ook crafts markets zijn, en ja hoor, mooie oorbellen gevonden. ;)

Daarna terug vertokken naar Mukono en in het Colline Hotel gegeten, boda boda naar boven. En doodmoe in ons bedje gevallen.

Zondag nog een luilekkerdagje gehad.