Dinsdag begon vrij rustig, de eerste bevalling heeft Ann voor haar rekening genomen. Het was een stevig kindje van vier kg! Toen ze de vrouw onderzocht zat het hoofdje precies vast achter de symfyse en voelde ze achteraan de vruchtzak. Het hoofdje daalde moeilijk in, en toen de vroedvrouw de opdracht gaf om de vliezen te breken weigerde Ann dit te doen omdat het hoofdje nog niet vast zat. (Gevaar voor navelstrenguitzakking!) Iets later drukte het hoofdje goed aan, werden de vliezen gebroken en is de vrouw goed bevallen.

Rond de middag lag er nog een vrouw die zou bevallen van haar eerste kindje. Ze had volledige ontsluiting, maar het hoofdje zat nog erg hoog. We zijn dan eerst iets gaan eten, en tegen dat we terug kwamen was de vrouw klaar om te bevallen. Ann had al snel door dat deze vrouw zou inscheuren als we niet zouden knippen. Sister Kevin zei dat zij wel zou knippen. Met de episioschaar in haar hand liet ze de ene na de andere contractie voorbij gaan, maar toch knipte ze niet. Haar uitleg was dat ze liever niet knipte, en nog even wou afwachten. Het resultaat was een tweedegraadsruptuur (bijna door de anale sfincter). Deze vrouw heeft heel erg afgezien tijdens het hechten aangezien dit allemaal zonder verdoving gebeurt. Terwijl Ann met deze bevalling bezig was deed Eva haar tweede bevalling. Het was een vrouw die steeds haar benen toekneep en niet stopte met duwen toen bleek dat de navelstreng vast zat rond het nekje van de baby. Eva heeft dan eerst de navelstreng doorgesneden en dan het kindje er uit gehaald. Het zweet brak Eva uit, maar ze bleef helder van geest en nam de acties die nodig waren zonder aarzelen. Achteraf bleek dat deze vrouw bang was van de mzungu-girls! Waarom laten ze deze vrouw dan bij ons bevallen?!

Rond drie uur kwam er een vrouw binnen die een tweeling verwachtte. Toen ze haar slipje uitdeed viel er een hele klodder bloed op de grond. Wij keken elkaar onmiddellijk aan en dachten duidelijk hetzelfde: placenta praevia? Dan mag zij niet vaginaal bevallen. De sisters bleven gewoon wat kijken, en zeiden langs hun neus weg 'maybe,placenta praevia...'. Toen ze na vijftien minuten nog niet in gang schoten vroegen we wat er zou gebeuren. Het plan was nog een uurtje te wachten en als het bloeden dan zou overgaan zou ze toch nog normaal kunnen bevallen. Wij zagen dat plan niet goed zitten, maar net toen we dachten dat onze shift erop zat zei de vroedvrouw dat de tweeling eraan kwam. Siska deed snel handschoenen aan, zij zou de eerste baby halen. Het stuitje kwam er al aan en Siska was opgewonden toen ze dit zag: haar eerste twin én een stuit! Het kleintje kwam er vlot uit, terwijl de zuster zich bezig hield met het kindje en Eva haar handschoenen aandeed voor de tweede twin, waste Siska haar handen. Ze was super enthousiast dat ze dit had kunnen doen, maar de extase was van korte duur. Het kindje deed het niet zo goed. Ann en Siska ontfermden zich over het kleine meisje en trachtten haar te stimuleren tot ze goed zou doorademen. Toen ze begon te huilen konden we wel mee huilen van opluchting. Toen Eva heel enthousiast riep 'kijk de voetjes komen eerst!', dachten wij: oh Eva, nog niet te euforisch worden, eerst zien of jouw baby het goed doet. De bevalling ging weer erg vlot, maar ook dit kleintje deed het niet zo goed. Het werd geaspireerd, Eva gaf hartmassage en de zuster beademde met de ambu. Het kleine jongetje kwam dan ook bij, en de opluchting was weer groot! Nog even op de foto, en nu konden we ons pas echt opgelaten voelen over deze ervaring, die nog lang bleef nazinderen!

Toen we naar huis reden was Ann eigenlijk wel een beetje jaloers, maar de volgende tweeling zou voor haar zijn. Als het kon nog een stuitje ook?

Woensdag 10/02

Toen we op de afdeling kwamen was er nog niet veel bedrijvigheid. Er lag maar één vrouw op een korte bevallingstafel van ongeveer één meter lang. Ze waren de verloskamer aan het poetsen en we dachten dat ze daarom op dat ongemakkelijke bedje lag. Na het poetsen mocht ze echter niet naar een groot bed, ze moest blijven liggen. We vernamen dat ze negentien jaar was, een primigravida (eerste zwangerschap), acht centimeter ontsluiting had, en dat het een tweeling was. Het eerste kindje was dan ook nog eens een stuitligging! Wat een toeval! Het eerste kindje mocht Ann dan laten komen. Het hypernerveuze enthousiasme van de dag ervoor werd getemperd door de gedachte aan de tweeling van gisteren. Hopelijk zou deze bevalling ook goed verlopen. We hebben het meisje de hele verdere arbeid begeleid, we zeiden sussende woorden en bleven aan haar zijde. Dit was de eerste bevalling waarbij we ons ook nuttig voelden tijdens de arbeid. Hier wordt er echt geen tijd voor gemaakt. Ze worden enkel vaginaal onderzocht om de 'stand' bij te houden en voor de rest worden ze alleen gelaten. Toen Ann een vaginaal onderzoek uitvoerde voelde ze de vliezen direct zitten en geen hoofdje, maar inderdaad een stuit! De vliezen wou ze nog niet breken omdat het stuitje nog niet goed aandrukte. De zuster deed dit echter een minuut later wel. Ze foefelde er een voetje uit en liet Ann dan begaan. Eerst kwamen de twee beentjes en dan het buikje. Voordat de schoudertjes kwamen draaide het rugje naar boven. De twee armpjes werden afgehaald en dan kwam het cruciale moment: zou het hoofdje er gemakkelijk uit komen of niet?! Het was immers een eerste bevalling en het kindje moest de weg nog vrij maken. Het hoofdje kwam moeilijk. Uiteindelijk kwam het dan toch met behulp van Ann haar vinger in het mondje. Het kleintje had wat stimulatie nodig, maar kwam er snel door. Het woog 2.200kg, zo'n prutske zou bij ons direct de couveuse invliegen en gemonitord worden, hier dus niet. Dicht bij de mama liggen en hopen dat ze snel groeit is de boodschap. Siska liet het tweede meisje geboren worden. Zij deed het minder goed. Zelfs na stimulatie, ambu en hartmassage bleef ze moeite hebben met ademen en haar kleur was niet mooi roze. Siska ging met haar kleintje op zoek naar zuurstof, een vroedvrouw ging met haar mee. Eerst moesten ze nog langs dokter Joshua die op zijn dooie gemak nog naar de longetjes luisterde, zei dat ze vrij waren, en zuurstof voorschreef. Alles ging zo traag dat Siska ongeduldig werd. Pas na twintig minuten kreeg het ondertussen grauwe meisje zuurstof toegediend. Het neusbrilletje was een volwassen maat en werd in de veel te kleine neusgaatjes gepropt. Eén uur heeft het kleintje zuurstof gekregen. Terwijl de anaesthesist telkens probeerde een huilreactie los te krijgen door super hard tegen haar voetje te titsen. De man stuurde Siska met het kleintje terug naar dokter Joshua voor herevaluatie. Die pitste keihard in haar armpje zodat zijn nagels er nog heel lang in bleven staan, arm dutske! Al kreunend werd het meisje bij de mama gelegd. De kindjes kregen onze naam. Het eerste heette Ann Rosette, en het tweede Siska Rose. Zouden deze twee kleine naamgenootjes er wel doorkomen? Met een bang hartje gingen we naar huis en hoopten we op een goede afloop.

Donderdag 11/02

Vandaag was Eva ziek en gingen Siska en Ann alleen naar het ziekenhuis. Het eerste wat we deden was langsgaan bij onze tweeling. Na een kleine zoektocht hadden we ze gevonden en kleine Siska en Ann deden het super goed! Ze zagen mooi roze, kreunden niet meer, en hadden 's nachts al vaak willen drinken. Wat een opluchting! Zij wonen in Mukono en we hebben hun telefoonnummer gekregen zodat we in de volgende drie maanden nog eens op bezoek konden komen. Zo zien we ze toch een beetje opgroeien!

De vrouw waarvan we maandag te horen hadden gekregen dat ze een baby verwachtte met anencephalie (zonder schedeldak) was nu goed in arbeid. Ann zou deze bevalling voor haar rekening nemen. De baby kwam er zeer snel uit, nog voor ze haar handschoenen kon aandoen. Het was nog maar een klein prutsje van 27 weken dat reeds gestorven was in de buik. Met deze aandoening had het geen kans op overleven. Het was geen mooi zicht, maar het omgaan met de baby ging haar verbazend genoeg nog redelijk goed af. Nadat de placenta geboren was hield ze zich op het bed ernaast bezig met het afnavelen van de baby. Carla (Nederlandse vroedvrouw) zag de mama kijken en vroeg of ze de baby even wou zien. Ze knikte en dus lieten we haar het jongetje zien. Daarna heeft Ann het kindje in doeken gewikkeld en even weg gelegd. De moeder was helemaal alleen en er was niemand om haar te steunen, dit kan je je bij ons niet voorstellen.

Na de middag had Siska nog een vlotte bevalling gedaan en daarna gingen we de prenatale raadplegingen nog wat opvolgen. Er kwam een vrouw in arbeid en wij gingen ze onderzoeken. Ze geraakte niet eens op de onderzoekstafel! Ze riep: musao! En haar water brak. Sister Irene (aka spleetje, want ze heeft een spleetje tussen haar tanden) nam de vrouw bij haar arm en sleurde haar en haar plastiek mee naar de verloskamer. Daar smeet ze een andere vrouw in arbeid van het bed en duwde deze vrouw erop. Ze foefelde de plastiek nog onder haar en we zagen tussen haar benen het hoofdje al staan. Ann haastte zich om haar handschoenen aan te doen terwijl het hoofdje geboren werd. Na het nekje gecontroleerd te hebben liet ze de baby vlot geboren worden. Wat een speed-delivery! Zo'n snelle bevalling hadden we nog niet meegemaakt!

Na deze bevalling zat onze werkdag en tevens onze eerste werkweek erop. En wat een week!

Een kort overzicht:

- twee twins

- drie stuit

- meerdere reanimaties van baby's

- eclampsie-aanval

- anencephalie

- speed-delivery

- navelomstrengeling

- weigering van vrouw om zich te laten hechten

- vermoeden van placenta praevia eindigend in een normale vaginale bevalling (twins+stuit)