De eerste stagedag was overweldigend en geweldig tegelijk. Hier hadden we ons echt niet zoveel zorgen om moeten maken!

Onze eerste zelfgeregelde taxirit was ook een succes. Het busje was weliswaar volgepropt met 24 mensen, terwijl hier normaal maximum 15 personen in toegelaten zijn. Cosy!

Eindelijk aan de labour ward toegekomen, zagen we vrouwen, mannen en kinderen met hun hele hebben en houden buiten op de grond zitten. Binnen waren ze aan het kuisen en dan vliegt iedereen daar naar buiten.

We waren nog maar net omgekleed toen een van de sister, sister Sara, het volgende aan ons vroeg: ' You have done deliveries?'. Waarop wij 'yes' antwoorden. 'Oke, this one is fully dilated and this one has 8 cm, you can do them.' zei ze. 'Oh... oké...oh..jah, wie doet wat, Eva? Handschoenen aan, en wat ligt hier eigenlijk waar??' vroegen we ons snel af.

We vroegen ons nog wel af hoe de navelstreng hier werd doorgesneden, maar veel tijd om hierover te denken hadden we niet. Het hoofdje stond er al! De sister gaf ons nog snel een metalen nierbekken met 2 kochers en een giletmesje en verliet dan de kamer. Vlot liet Eva haar eerste Oegandese meisje geboren worden. De baby werd op een andere tafel gelegd om af te navelen, dit wordt hier gedaan met het rubberen randje van een steriele handschoen en een giletmesje. Terwijl Eva zich met het kindje bezig hield, hielp Ann Siska, want de volgende diende zich al aan. Ook deze bevalling verliep zeer vlot. Deze baby moet wat bijgestimuleerd worden aangezien hij niet direct ademde. Siska vroeg wel even iets minder te schudden, want de navelstreng doorsnijden met een giletmesje is een hachelijke onderneming. Maar de baby begon dan toch te huilen, oef! Al bij al een goed verloop en ook deze baby werd verder verzorgd en afgenaveld. Enige oefening is hiervoor nog wel nodig, want Ann zat mee in de knoop met haar handschoenen.

De vrouwen die hier komen bevallen hebben zelf al hun materiaal mee. Plastiek zak om op te liggen, doeken om op te liggen, zichzelf en de baby mee af te kuisen, steriele handschoenen, giletmesjes, rol watten (= kraamverband hier) of doek om tussen de benen te plaatsen.

Ondertussen was er een derde vrouw in arbeid en bijna klaar om te bevallen. De vroedvrouw die ons die ochtend mee had genomen, vertelde Ann dat deze bevalling voor haar zou zijn. Maar dit was buiten de forse gebouwde vroedvrouw (zij heeft intussen de naam bosaap of gorilla gekregen) gerekend die duidelijk niet van plan was om opzij te gaan. Oke, dan kijken we maar dachten we. Man, man, man! Hoe hield zij een kindje vast! Aan 1 beentje of armpje zwierde het kind door de lucht. We hielden ons hart vast. De moeder was heel lief, nadien heeft ze ons nog bedankt terwijl we helemaal niets gedaan hadden! Precies of onze aanwezigheid zou de vroedvrouw aangespoord hebben om beter te werken!? Dit vonden we wel raar.

Daarna keerde de rust weer even terug in de labour ward en hielden we ons bezig met prenatale onderzoeken. Hier worden de vrouwen een voor een binnen geroepen en onderzocht. Vaginale onderzoeken gebeuren hier no matter what. Dus ondanks bloedverlies, vermoeden van prematuur gebroken vliezen, ... altijd wordt hier onderzocht.

Sisters babbelen onder elkaar en de dokter leest tijdens zijn raadplegingen zijn krant nog verder door. Heel andere toestanden als in België dus.

Tijdens deze prenatale onderzoeken kreeg Ann een vrouw voor zich met een zwangerschapsduur van 27 weken, polyhydramnios (teveel vruchtwater) en een baby die te klein was voor het aantal zwangerschapsweken. Ann heeft de handgrepen gedaan bij deze vrouw, maar dit was zeer moeilijk door het teveel aan vruchtwater en de kleine foetus. Deze vrouw werd doorgestuurd voor echo. Toen zij enkele uren later weer terugkwam, had ze een klein bruin papiertje vast waar de diagnose anencephalie op stond. Anencephalie is een aandoening waarbij de foetus geen schedeldak heeft en niet levensvatbaar is. Ze stond daar zonder enig vertoon van emotie met een pilletje in de hand om de baarmoederhals te laten rijpen zodat de vrucht afgedreven kon worden. Niemand keek echt naar haar om, dit is onvoorstelbaar in een Belgische situatie!

Uiteindelijk kreeg ze dan toch een bed om te wachten tot iemand het tabletje zou inbrengen. Dit zou uiteindelijk pas de volgende dag, dinsdag, gebeuren. Woensdag bleek dat deze inleiding mislukt was, waarop deze herhaald werd. Pas donderdag is zij effectief bevallen van haar kindje met anencephalie. Deze bevalling werd uitgevoerd door Ann, slechts 1 van de vroedvrouwen zat hier, van op een afstand, naar te kijken. De mama wou het kindje toch even bekijken, waarna het opzij werd gelegd. De mama zou het meenemen om te begraven wanneer ze naar huis vertrok.

Even terug naar maandag, na de prenatale onderzoeken en onze lunch was het tijd voor Ann om een bevalling te doen. Deze bevalling verliep echter niet zo vlot als de andere. Het hoofdje zakte heel langzaam en de vrouw zocht letterlijk steun aan Eva. Ze kroop zodanig rond Eva's middel dat ze schuin en half van de verlostafel lag. Niet zo simpel voor Ann dus, zeker wetende dat dit een stevige baby van 3,5kg bleek te zijn. (Siska had wel een goed lachmoment!)

Even later was er nog een bevalling voor Siska, deze verliep ook vlotjes.

We hebben echt het gevoel dat we heel goed kunnen samenwerken en vullen elkaar echt aan. Wat de een niet zo goed meer weet, dat weet de ander en ons teamwork is fantastisch! We mogen trots zijn op onze eerste werkdag!

Moe maar voldaan keerden we naar Besaniya Hill terug.