Een week Uganda, van Kampala tot Mukono ...

Nu we een week verder zijn en internet tot onze beschikking hebben wordt het wel eens tijd voor een deftig verslag van onze belevenissen tot nu toe op deze blog te zetten.

Dus op deze ‘vroege' zaterdagochtend, 13/02/2010 om 11u10 lokale tijd, zetten we ons hier maar eens aan.

Vertrek:

Donderdag 4 februari was de grote dag, we gingen vertrekken naar Uganda. Daar stonden we dan om 5u ‘s morgens in de luchthaven van Zaventem klaar om in te checken. Onze families nog even bij ons om afscheid te nemen, want 3 maand is tenslotte niet niks. Een laatste knuffel, zoen en gewuif en weg waren we, op naar onze eerste vlucht die ons naar Londen Heathrow zou brengen.

Voor Eva was dit de eerste keer dat ze op het vliegtuig zat, maar zij was al snel overtuigdJ. Een klein uurtje en een ontbijtje later kwamen we aan in Londen. Hier moesten we enkele uren wachten voor we op onze definitieve vlucht konden stappen.

Onze tweede vlucht duurde wel iets langer dan de vorige en hier werden we dan ook voorzien met een middag- en avondmaal (best wel oké hoor), filmpjes, kussentje, dekentje, oogmaskertje (je moest maar eens niet kunnen slapen) en meer dan voldoende drinken.

En dan uiteindelijk, na vele uren gevlogen te hebben en de reis gevolgd te hebben op het kaartje, waren we in Uganda. In Entebbe (de luchthaven) was het zo'n 20°C, best wel aardig dus.

Uitstappen, controle van de papieren en dan wachten op de bagage. Ondertussen hadden we gezien dat de vlucht van Lore en Sophie, onze medestudenten Vroedkunde die stage lopen in het Mulago Hospital in Kampala, een halfuurtje na ons zou toekomen. Fijn! Dan zouden we ze ook even kunnen zien J. En inderdaad toen we onze bagage net hadden kwamen zij net toe, even bijgebabbeld (niet dat er al zoveel te zeggen was J maar toch) en dan allemaal op zoek gegaan naar ons vervoer naar de slaapplaats.

Bij ons was dit in het ICU in Kampala, waar de in de Kabale-kamer zouden overnachten (alle kamer hebben hier een stadsnaam). Ondertussen was het na middernacht lokale tijd en waren we best moe, maar toch eerst nog was babbelen over die eerste indrukken van Uganda die we vanuit de auto hadden gezien en dit ook even in onze dagboekjes schrijven. En ja, ook niet vergeten, de ‘thuisblijvers' J even inlichten over de goede aankomst. En dan slapen!

Dag 1 - vrijdag 5/02

Om 10 uur opgestaan, want vandaag zouden we met een gids door Kampala gaan. Ontbeten met vers fruit (mmmhhh verse ananas!!) en dan vlug alles even bijeengenomen voor een dagje Kampala. Samen met Tim, de gids, namen we voor het eerst een taxi hier. Dit is niet te vergelijken met een taxi thuis, hier is dit een busje dat luid claxonerend rondrijdt om de aandacht van eventuele passagiers te trekken. Officieel mogen hier 15 personen in vervoerd worden, dit is naast de bestuurder (driver) en de conducteur (conductor).

Hiermee zijn we eerst naar de downtown van Kampala gereden, daar uitgestapt en vandaar beginnen wandelen naar de uptown. Hier in de downtown zie je het ene kraampje achter het andere, een kakafonie van geuren, kleuren, geluiden en het ziet (letterlijk) zwart van het volk. Als we ooit het gevoel hadden gehad aangestaard te zijn, dan was het hier toch wel 10x erger. Zo wit hadden we ons nog nooit gevoeld!

Terwijl we aan het rondwandelen waren vroeg er iemand aan Siska: 'Is there something wrong with your skin?'. Nu ja zo had ik het nog nooit bekeken! Af en toe probeerden mensen ook om ons aan te raken, precies om te kijken of 't bleke kleurtje wel echt was J. Vreemd!

Het was wel overweldigend zo ineens in de drukte van Kampala.

In uptown was het dan wat rustiger en daar liep ook af en toe een blanke rond.

We zijn ook even in een sloppenwijk geweest en naar een project gaan kijken waar onze gids aan meewerkt. Dit is een bibliotheekje met een bijhorende leeszaal en een computerruimte waar de omliggende schooltjes gebruik van kunnen maken. Naast het gebouw met de bibliotheek en computerzaaltje staat er nog een ander gebouw waar lesjes werden gegeven en veel kinderboekjes ter beschikking stonden van de schooltjes.

Best een aardig project dus.

Hierna zijn we teruggewandeld uit de sloppenwijk met een eerste opdracht, het nemen van een boda boda. Dit is een soort brommertje waar twee mensen op vervoerd kunnen worden. Maar hierbij moet je laten merken dat je de normale prijs van een boda-ritje naar je bestemming kent, anders proberen ze je het dubbele te laten betalen. J Tjaa proberen hé. Maar mission accomplished! Hierna konden we gaan eten. Tim heeft ons een restaurantje getoond waar we typisch Oegandees eten konden eten. Dat houdt in: veel rijst, matoke (soort bananenpuree), spinazie, pompoen, zoete aardappel, pocho (soort witte massa, gemaakt van een of ander meel = smakeloos), een zeer taai vleesje, maar wel lekkere vleessaus en chapatti's (dit zijn een soort pannenkoekjes, zeer lekker).

Daarna waren we toch best wel moe, dus terug naar het ICU voor avondeten (best lekker!) en nog een nachtje slapen. Morgen vertrekken we dan naar Mukono, naar Besaniya waar we gedurende onze 3 maanden gaan wonen.

Dag 2 - zaterdag 6/02

Amaai, we zijn precies terug in België! Zo regenen dat het hier heeft gedaan! Gelukkig stond er vandaag niet veel op het programma, alles terug in de valiesjes en klaarstaan voor ons vervoer naar Mukono.

We zijn alledrie blij om van het drukke Kampala naar het rustigere binnenland van Oeganda te kunnen gaan. Terwijl we rijden verandert het landschap, we krijgen meer natuur te zien. Eindelijk! Dit wilden we ook zien, deze mooie natuur van Oeganda.

Tegen dat we bij Besaniya aankomen zijn we allemaal bijna in slaap gesust door het warme weer, het zuchtje wind door de ramen en het zachte ruisen van de regenvlagen.

Besaniya is echt prachtig, midden in de natuur gelegen, op een heuvel, zodat je een prachtig uitzicht hebt over de vallei onder ons. En in de verte zie je ook het Victoriameer. Erg mooi dus!

Ons hutje is ook erg mooi, we hebben een kleine woonkamer, een badkamertje met douche (alleen koud water hierJ), een keukentje en twee slaapkamers, wij slapen met 3 in de grootste slaapkamer en een ouder Nederlands echtpaar in de andere.

We maken even kennis met de bewoners van de andere hutjes en gaan dan eerst even naar beneden naar het dorpje om inkopen te doen voor de volgende dagen. Gelukkig wijzen twee meisjes die ook in Besaniya logeren ons even een korter wegje langs de universiteit van Mukono.

Een uurtje of twee later zijn we dan eindelijk terug in ons hutje, waar we ons toch even neerleggen op ons bedje. Als we weer opstaan is het tijd om te eten, en jaja what's on the menu?!! Belgische frietjes!!!! Mjammie!!! Echt zalig!

Intussen hebben we ook de kans gehad om het internet van Duko en Emma (de eigenaars van Besaniya) even te lenen en eens even te bellen met thuis. Dat is natuurlijk ook heel fijn!

Na de zalige maaltijd is het echt wel tijd om naar ons hutje te gaan.

Morgen een nieuwe dag.

Dag 3 - zondag 7/02

Vandaag uitgeslapen! Allé betrekkelijk dan toch, want we moeten allemaal nog wennen aan de Afrikaanse nachtelijke geluiden. Het is hier werkelijk nooit stil, ofwel krekels die een nachtelijk concert beginnen of iemand die op een djembé speelt, muziek die van het stadje naar boven waait, geluiden van boda boda's of auto's op de weg, de vogels die hier in alle kleuren, soorten en maten te vinden zijn of de apen die naar elkaar roepen in de toppen van de bomen. Je ziet het, stil kan je het hier niet noemen. J

Er was ons vertelt dat Charles, een van de medewerkers van Duko en Emma, ons naar ons ziekenhuis zou brengen voor een rondleiding om 14u. Maar op echt Afrikaanse wijze kwam hij er uiteindelijk om 17u30 door J, hier moeten we nog aan wennen. Afrikanen nemen alles duidelijk zoals het komt en wij, Europeanen, zijn het zo gewoon om met onze klok te werken. Na 3 maand zullen we dit misschien iets té gewoon zijn J.

We hebben vandaag, terwijl we wachten op Charles, weer een echte plensbui gehad. De regen viel met bakken uit de lucht en dan valt het leven blijkbaar stil hier.

Maar uiteindelijk zijn we dan toch kunnen vertrekken naar het Kawolo Hospital in Lugazi.

Dit is best nog een groot ziekenhuis met verschillende afdelingen of wards. Voor ons zijn de twee belangrijkste afdelingen natuurlijk de maternity and labour ward (materniteit en verloskamer) en the antenatal clinic (prenatale raadplegingen).

Na een gesprekje met de aardige hoofdarts kregen we de maternity ward en labour ward te zien. In het begin zullen we voornamelijk op de labour ward staan en als er tijd is wat meehelpen op de maternity ward.

Onze dagen zijn van 8u tot 17u en we moeten 4 dagen per week werken (maandag tot donderdag), zodat we nog wat tijd hebben om het land te verkennen zoals de dokter ons aanraadde. Dus dat zijn best aangename uren J. Morgen moeten we rond 8u30 in Lugazi zijn en dan even eerst bij een of andere dokter zijn voor we starten. We zien wel.

Als we weer terug in Besaniya waren, hebben we nog wat lekkere frietjes gegeten. En dan weer terug richting hutje en ons bedje voor een hopelijk goede nachtrust in voorbereiding op onze eerste werkdag. Spannend!!