Maandag 08/03

Toen we deze ochtend op dienst gekomen waren, was het hier erg rustig. We hebben dan maar een beetje aan de algemene orde van de dienst gewerkt. Geloof ons, dit is hier soms wel echt nodig!

Eigenlijk heel de dag rustig gebleven.

Na onze werkdag zijn we nog even doorgereden naar Jinja waar de zus en ouders van Siska op dat moment ook waren. Samen hebben we daar nog even (door de regen) gelopen en zijn dan met z'n allen terug naar Mukono gegaan.

Dinsdag 09/03

Ook vandaag was het erg rustig op dienst bij aankomst. Jammer, we vinden deze kalmte helemaal niet fijn.

Wel leuk dat de familie van Siska ons vandaag kwam bezoeken in het ziekenhuis. We hebben ze dan ook voorgesteld aan de sisters en ze kregen direct de respons 'you're welcome!!'. Jaja, verwelkomend zijn ze hier wel. ;)

Nog een babytje van een keizersnede verzorgd ondertussen, maar verder is er niets interessants gebeurd op dienst.

Woensdag 10/03

Vandaag samen met Sophie, de Nederlandse geneeskunde student (wil zich graag specialiseren in de gynaecologie), gaan werken. Eenmaal op dienst aangekomen en omgekleed konden we direct beginnen met de begeleiding van een dame in arbeid. Het was haar eerste zwangerschap en ze had al 8cm ontsluiting. Fijn zo!

Het ging vlot vooruit, want even later had ze 10cm. Eva had zich ondertussen klaargemaakt en Sophie wou eens graag assisteren bij deze bevalling. Hierna volgde een vlotte bevalling van een prachtig Ugandees meisje met een gewicht van 2,530kg.

De moeder en grootmoeder van de pasbevallen vrouw bedankten Eva en Sophie en vroegen naar hun naam zodat ze het kindje een naam konden geven. Het werd een Eve (Eva is wat moeilijker om uit te spreken).

Af en toe sta je hier toch volledig versteld van de gebruiken van de lokale bevolking. Bijvoorbeeld bij de bevalling die Sophie en Eva net hadden gedaan, kwamen de grootmoeder en moeder van de pasbevallen vrouw hen in't lang en in't breed bedanken. Eva en Sophie glimlachten en vertelden dat zij het heel leuk hadden gevonden dit te doen en wat een mooie meid deze baby wel niet was. Maar de familie bleef maar doorgaan met de bedankingen en legde ineens een briefje van 5000 Ugandese Shilling neer. Dat was voor Masaw (= zuster) Sophie en Masaw Eva omdat ze hun dochter zo goed hadden geholpen en zodat ze hun handen zouden kunnen wassen. Eva stond perplex. Sophie had dit al eens meegemaakt en wist dus al dat het heel erg onbeleefd is dit geld te weigeren. Dus toen Eva startte met te zeggen dat dit absoluut niet hoefde, snoerde Sophie haar snel de mond en zei vlug hoe onbeleefd het wel niet was als je dit niet aan wilt nemen. Dat vond Eva best wel lastig. Mensen die bijna niets hebben, geven je dan nog geld. Maar ja, het is heel erg onbeleefd als je het niet aanneemt. Ze dachten er dan eerst iets van te kopen voor de baby, maar ook dit is blijkbaar onbeleefd. Dus hebben we er maar lekker mee geluncht. Vreemde gebruiken toch...

Na de middag zat er een vrouw in het eerste deel van de delivery room die in de voormiddag maar een vingertopje had, maar nu goed was opgeschoten en 7cm ontsluiting had. Het was haar tweede zwangerschap, maar de eerste maal dat ze een arbeid doormaakte, de eerste zwangerschap was namelijk een abortus geworden. Sophie had heel graag eens een bevalling gedaan (dit zou haar eerste bevalling op Ugandese bodem worden) en we gingen er dus voor.

Het werd een echte Belgische begeleiding, want de vrouw was erg moe. Ze was namelijk al 2 dagen in arbeid. En zoals we ondertussen al een beetje gewoon zijn hier, vind men het dan absoluut niet nodig om de contracties wat regelmatiger te laten komen door middel van oxytocine (wat men hier pitocine noemt), maar zegt men dat dit komt omdat de vrouw niet voldoende gehydrateerd is. Nuja.. Het was erg fijn om deze vrouw te begeleiden. Ze sprak heel goed engels en vond het geweldig als we haar rug masseerden.

De sisters vroegen aan Eva om Sophie te helpen bij haar damsteun om zo het hoofdje gemakkelijker te laten komen zonder scheurtjes van het perineum. Wel grappig, als vroedvrouw in spe de gynaecoloog in spe begeleiden. (transfervaardigheid naar andere studenten: check! ;p)

En even later werd er dan een gezond jongentje geboren van 3,430 kg.

Nadat al de administratie gebeurd was, zijn we dan met een tevreden gevoel naar Mukono teruggegaan waar het zwembad van het Colline hotel op ons stond te wachten. Zalig, na dat zweten in de verloskamer!

Donderdag 11/03

Vandaag zou Sophie ons nog eens vergezellen. En ja hoor, ze brengt geluk. Want toen we aankwamen riepen de sisters al: 'There's a delivery, hurry!!' Wel fijn om te beginnen. Snel in onze kleren gesprongen en Eva trok in 7 haasten haar handschoenen aan. Ze mocht direct beginnen steunen. Deze vrouw had Eva enkele dagen geleden gevolgd naar echo en toen hadden ze haar gezegd dat ze maar 36 weken zou zijn. Neen hoor, het was duidelijk meer baby als vuchtwater geweest dat te voelen was bij abdominaal onderzoek. Dit was geen klein babytje, dit was een hele hoop baby! De vrouw was ook opgenomen met pre-eclampsie, dus da's een beetje opletten geblazen. Maar ze duwde heel goed en haar bloeddrukken bleven zowat hetzelfde.

Eva zei wel dat ze een episiotomie nodig zou hebben. Dat zelf plaatsen is toch nog een beetje stressen hoor. Het was wel de derde keer dat Eva dit zou doen, maar dan nog. Maar gelukkig, na de episiotomie ging het allemaal erg vlot. Om 9u25 kwam er een mooi babymeisje ter wereld. Een stevige brok baby van 3,730 kg. Sophie nam haar even mee om de eerste zorgen toe te kunnen dienen.

Hierna mocht Eva weer aan het hechten slaan op het minst ergonomische bed van de verloskamer, jihoe voor je rug dus. Maar wat een verbazing bij ons allemaal toen de vroedvrouw vroeg om even te wachten met hechten tot ze de vrouw verdoofd had!! Wow, dit hadden we hier nog nooit meegemaakt! En hierbovenop vertelde de vroedvrouw dat ze, in tegenstelling tot de andere sisters, liever met aparte knoopjes hechtte in plaats van doorlopend! Halleluja! De wonderen zijn de wereld nog niet uit.

Eva was superblij dat ze het zo mocht doen, anders moet je doorlopend hechten. En dat heeft, eerlijk, soms meer het gedacht van een wirwar van draden dan een deftige gehechte scheur of episiotomie. Dus blijdschap alom. ;)

De rest van de dag bleef het rustig en lekker broeierig warm. Dus we besloten de verfrissing van het zwembad in het Colline hotel maar eens op te zoeken. Op naar Mukono dan maar!

Weekend 12 - 13 - 14/03

Een echt luilekkerweekend gehad! Heel warm weer, dus veelkoude douches genomen. Zaterdag filmavondje met onze mede-Besaniya-genoten gehouden, fijn hoor! Zondag lekker gegeten in het Colline hotel.

Een goed weekend dus.