Maandag 15/02

Vandaag een hele kalme dag op dienst. Eva heeft nog een bevalling kunnen doen met behulp van Ann. Een jongentje dat vlot geboren werd. Nadien wel even stressy: de mama begon helderrood te bloeden. Controle van de baarmoeder gaf een mooi harde baarmoeder aan, vreemd?! Waar komt dit bloedverlies dan vandaan? Even later bleek het om een baarmoederhalsscheur te gaan. ( Waarschijnlijk veroorzaakt door de brute zuster die met een getande kocher de vliezen wou breken en daarbij de vrouw erg veel pijn deed)

Dan begint een typisch Afrikaans spelletje van twijfelen: gaan we hechten of niet? Misschien wel, misschien niet? Door de dokter of door de sisters? Ligt de scheur vooraan of achteraan? Achteraan, nee vooraan... of nee toch achteraan. Uiteindelijk werd er na lang twijfelen besloten om toch niet te hechten want 'het bloedt toch niet zo fel meer hé?!' Deze beslissing werd gemaakt nadat ze onze mening verschillende keren hadden gevraagd, bij ons weten zijn wij de studenten die dit nog nooit hadden gezien, maar ja...

Een kleine uitwendige scheur zou wel gehecht worden. Sister Kevin vroeg aan Eva of zij dit zou doen en Eva trok dus haar stoutste schoenen aan. Onder begeleiding van de sister ('You stay here and help me!' anders zou ze gewoon weggegaan zijn) begon Eva aan haar eerste hechtpartij. Na bloed (van de vrouw), zweet (van Eva) en tranen (ook van de vrouw want die naald is echt bot!Het is eigelijk geen hechtpartij maar een boor-/martelpartij!) was deze missie dan toch volbracht.

Na de lunch vertelde dokter Joshua dat er een sectio van een tweelingzwangerschap zou gebeuren en dat wij de baby's mochten aannemen. Dit plan werd echter in de war gestuurd door een vrouw die zich aanmeldde op de raadpleging met koorts en lichte contracties. Na een abdominaal onderzoek en conctrole van de harttoontjes besloot de dokter dat het ging om een abruptio (een loslating van de placenta). Hoe hij dit kon vaststellen met alleen een abdominaal onderzoek van een niet gevoelige, soepele buik en zonder uitwendig bloedverlies was voor ons een raadsel. Hij bleef overtuigd en besloot dat deze vrouw als eerste een sectio moest krijgen. Dit zou een spoedkeizersnede worden (In België zou de baby binnen de kortste tijd geboren zijn). Hier was dit dus een heel andere zaak. Na een halfuur had de vrouw eindelijk een infuus en een blaassonde. Dan hebben we haar naar Oka gebracht. Hier deed iedereen alles op zijn dooie gemak, ze moesten toch wachten tot de dokter er was. Het personeel stond daar maar te lachen en te roepen naar elkaar, terwijl, deze dame maar lag af te zien. Bij een abruptio kan het kindje snel sterven omdat er geen bloedtoevoer naar de placenta gaat. We bereidden ons dus al maar voor op een dode baby. Ann zou het kindje aanpakken en moest zich daarom 'steriel' aankleden (niet te vergelijken met steriel bij ons hoor). De anesthesist was ondertussen eindelijk gearriveerd, de dokter nog niet. Pas na nog een dik anderhalfuur wachten kwam de dokter erdoor. Na ruim 3 uur werd er dan eindelijk gestart aan de 'spoed'sectio. Groot was onze verbazing dus toen er een springlevend kind uitkwam!!!

Tjaa, foute diagnose zei de dokter, het bleek om een retroplacentair hematoompje (bloedklonter achter de placenta) te gaan. Hadden we ons al die tijd zorgen gemaakt voor niks. Emotionele rollercoaster dus. Zoals Eva het zou zeggen: om uw kas van op te vreten!

Dinsdag 16/02

Toen we wakker werden regende het. Niet gewoon een beetje, maar een echte Ugandese stortbui. Met zo'n weer kunnen we niet veilig onze Besaniya Hill af en moesten we uit noodzaak wat later vertrekken. We waren niet de enigen die last hadden om er te geraken, de wegenstructuur is hier echt niet zo geweldig. Dat merkte je aan het weinige personeel dat aanwezig was en de afwezigheid van patiënten.

Deze kalmte duurde de hele dag voort.

In de namiddag was er wel een speed delivery, veel moest Siska niet doen, het kindje werd gewoon in de vliezen geboren. Wij noemen dit dan een kindje dat met de helm op geboren wordt. Dit zou geluk moeten brengen. De sisters vonden dit heel grappig, hier hadden ze nog nooit van gehoord.

Siska had wel wat meer werk met de geboorte van de placenta en de vliezen. Maar ook dit liep goed af.

Woensdag 17/02

Weer regen. De hele nacht lang. Niet fijn.. we willen zonneke!

Ook op dienst merken we weer een duidelijk verschil in drukte. Terug een superkalme dag vandaag. Echt vervelend zo.

Donderdag 18/02

Toegekomen op dienst en ja hoor, goede moed gekregen! Twee vrouwen in de labour ward!! Een met 7 cm en een met 8 cm ontsluiting. Yihaa!!

We storten ons meteen op de begeleiding van deze twee dames. Eva zou de mama van 18 jaar, eerste zwangerschap, met 7 cm volgen en Siska zou de mama van 22 jaar, tweede zwangerschap, met 8 cm volgen. Toen we het meisje van 18 zagen, stelden we ons al vragen of zij effectief vaginaal zou kunnen bevallen. Het was een heel freel meisje met een smal bekkentje. We hadden er geen goed oog in.

De dame die Siska zou volgen, had dan weer heel onregelmatige contracties. Ze wou eens even kijken in het dossier van deze dame of dit al de hele tijd zo was, maar er was nergens een dossier te vinden. Volgens de sisters van de nacht was deze vrouw nog niet opgenomen.

Eva haar meisje hard sterke regelmatige contracties en het hartje van de foetus klopte zeer goed. Vaginale onderzoeken vond ze duidelijk niet fijn, Eva moest ze nog maar net aanraken of het meisje riep het al uit. Pfft, dat is echt niet fijn om te moeten doen.

Bij het vaginaal onderzoek voelde Eva een vreemde geribbelde structuur achteraan en kon niet direct zeggen wat dit was. Na onderling overleg dachten we dat dit het promontorium (onderste deel ruggengraat, bovenste stukje van het heiligbeen) moest zijn, wat duidt op een zeer klein bekken. Deze bevinding deelden we even mee met de vroedvrouw, maar deze zei dat we gewoon moesten afwachten en dat de vrouw het wel aan zou geven als ze klaar was om te persen. Ze voelde zelfs niet eens na om dit vermoeden te checken, hoewel we dit hadden gevraagd.

Ondertussen had Siska haar dametje ook nog eens onderzocht en dit bleek absoluut geen 8 cm te zijn. Dat beloofde niet veel goeds samen met de onregelmatige contracties.

Even later bleek dat de moeder van deze vrouw een verkeerde naam had opgegeven en vonden we het dossier dus wel terug. Ze bleek al van de dag ervoor 's morgens in arbeid te zijn en was doorgestuurd door het plaatselijke health center. Hoewel ze reeds van de vorige avond in het Kawolo Hospital was, had ze nog geen enkele behandeling gehad. Nog geen oxytocine om de weeën te versnellen of niets.

Ondertussen waren Ann en Eva ervan overtuigd dat hun dame niet vaginaal zou kunnen bevallen, dit was onmogelijk. Ze stond al een uur op 10 cm en het hoofdje zat niet veel lager als voordien. We zeiden dit nogmaals tegen Sister Irene en zij besloot de vrouw dan ook nog eens te onderzoeken. Maar hoe!!!??!!!??!! We hadden nog nooit zo'n onzachtzinnig vaginaal onderzoek gezien. Zoder ons haar bevindingen mee te delen, besloot ze om een blaassonde te plaatsen. Maar wat voor één, zo'n grote sonde hebben we nog niet veel gezien. De vrouw onderging deze procedure dan ook niet lijdzaam. Nadien kregen we dan toch te horen dat ze het bekken te klein had gevonden en dat deze vrouw een sectio zou krijgen.

De mama die Siska begeleidde ging ondertussen nog steeds niet vooruit. Zij kreeg dan ook maar een keizersnede (als we dan toch bezig zijn). En kreeg ook de noodzakelijke voorbereiding.

Het leek nog een eeuwigheid te duren eer onze mama's naar Oka mochten vertrekken. Ons fijngebouwd dametje had ondertussen de ene hevige perswee na de andere. Al masserend probeerde Eva haar pijn te verlichten. Uiteindelijk kregen ze dan hun keizersnedes. Oef! Twee gezonde baby's werden geboren.

Niet het einde dat we verwacht hadden toen we 's morgens toekwamen, maar al bij al een goede afloop.

Op naar het een weekend vol literatuurstudie.. jeej! :s

Weekend: Vrijdag 19/02, Zaterdag 20/02, Zondag 21/02

Veel gewerkt voor school, uitgeslapen (heel belangrijk), beetje zonnen en een welverdiende afkoeling gehad in het zwembad van het plaatselijke hotelletje. Ook nog een heerlijke maaltijd gehad, gemaakt door één van onze medebewoners van Besaniya, kipsatétjes met gebakken aardappeltjes en koude groentjes... mjammie!